من مي‌گردم ، تو مي‌گردي  ،او مي‌گردد ، آنقدر دور هم مي‌گرديم تا ، من تورا گم كنم

و تو مرا و آ‌ن‌گاه كه ايستاديم آن قدر غرق در هم باشيم كه تمامي ضميرها را از ياد ببريم

آن‌گاه با هم يا بي هم به ياد هم باشيم

وآن‌قدر برايت آرزوي خوشي كنم كه ديگر آرزوي برايم نماند .

واينكه تو قدر اين روزها را بداني يا نه مهم نيست .

آن‌قدر اين روزها را پررنگ كردي كه مهم آن است كه باشي با من يا بي من

و گاه آن‌قدر غرق در با تو بودن‌ها مي شدم كه دل‌م مي‌خواست كه جزءي از آن دوست داشتن‌هاي معصومانه‌ات باشم ، از آن نارحت‌ي‌هاي پنهاني‌ات كه هيچ گاه نخواستي بروز دهي

و اينكه بتواني حدس بزني با توام يا نه ، مهم نيست ، شايد همه اينها مقدمه اي بود كه بگويم هيچ‌وقت نمي‌توانم براي دوستي‌مان عددي انتخاب كنم ، احساس را كه با عدد نمي سنجند ، مي سنجند؟